Αυτός είναι ένας Σκαραβαίος VW του 1979, περιπολικό.
Μοιάζει με ανέκδοτο, αλλά είναι αληθινό περιπολικό,
που στάθμευε στο Βίρτσμπουργκ της Γερμανίας, από το 1978 ως το '90.
Συνολικά κατασκευάστηκαν πάνω από 21 εκατομμύρια Σκαραβαίοι.
Λίγα έκαναν αυτή τη δουλειά.
Σταμάτα!
Παρακαλώ, μη χαμογελάτε, μην καγχάζετε, μη δείχνετε.
Δε μ' αρέσει πώς οδηγείτε.
Το δίπλωμά σας και μετακομίστε στο Μίσιγκαν.
Πολλά αμάξια στην εκπομπή αυτή φέρνουν χαμόγελα,
αλλά αυτό τα ξεπερνάει όλα.
Πώς να το δεις και να μη γελάς!
Πέτα το!
Δεν ξέρω τι έκαναν με αυτό, ποιον καταδίωξαν
ποιον συνέλαβαν.
Αλλά είναι αληθινό,
κι ας μην μπορεί μάλλον να κάνει ό,τι ζητάς από ένα περιπολικό.
Είναι μάπα.
Γι' αυτό το θεωρώ τέλειο για τον καλεσμένο μου,
τον κ. Μπιλ Μάερ.
Είναι από τα αγαπημένα μου άτομα, γιατί δε δίνει δεκάρα τσακιστή.
Αν σκεφτεί κάτι, το λέει στα ίσια.
Τον θεωρώ απίστευτη πηγή κεφιού,
κι είναι και πολύ καλός μου φίλος πάνω από 30 χρόνια.
- Έλα. - Μπίλι.
Ποιος; Ο Τζέρι είσαι; Από το κλαμπ; Απίστευτο!
Είμαι ο Τζέρι Σάινφελντ. Bλέπετε το Κωμικοί Πάνε για Καφέ με το Αυτοκίνητο.
Τζέρι! Ήρθες να δανειστείς λίγο εγωισμό;
Σου περισσεύει;
Γιατί δε μένεις εδώ, με τους σταρ;
Μόνο εσύ προτιμάς τη Νέα Υόρκη.
- Ναι. - Κοίτα μέρα!
Ενώ θα 'χει - 19 βαθμούς μάλλον εκεί που μένεις εσύ.
- Εδώ… - Mόνο θερμοκρασία είναι η ζωή, Μπιλ;
- Ε; - Όχι.
Τζέρι, προτιμώ εσένα, παρά τους καλύτερους στη Γη.
Λοιπόν, έχω ένα γερό πείραμα για τους γευστικούς σου κάλυκες.
Το ψωμί δεν περιέχει όλα αυτά που δε μας αρέσουν στο ψωμί
κι είναι εύθρυπτο.
- Κάτσε. - Δώσ' το, πεινάω.
Άσε να λιώσει λίγο το βούτυρο. Αφού περίμενες τόση ώρα.
- Καλά, εντάξει. - Και…
Με πιάνουν νεύρα όταν πεινάω.
- Εσύ; - Το βλέπω. Γέρασες πια…
Γέρασες και πεινάς, διπλά νεύρα.
- Άπαιχτο βούτυρο! - Γίδινο. Δεν έχεις ξαναφάει;
- Πρώτη φορά το ακούω. - Τι;
Δεν το 'ξερα ότι οι κατσίκες φτιάχνουν βούτυρο.
Καφέ πίνεις;
Ναι. Τα λέγαμε και στην εκπομπή μου, θυμάσαι;
- Όχι. - Σοβαρά; Να, είδες; Το χάνεις.
Δε χάνω τίποτα,
απλά δε συγκρατώ ό,τι μου είναι αδιάφορο.
Τώρα με κολακεύεις, Τζέρι.
Μιλήσαμε για τον καφέ, για να προωθήσω την εκπομπή σου.
Αυτό το θυμάμαι, γιατί με βοήθησε πολύ.
- Πολύ αστείο. - Άκου γιατί το διάλεξα.
Γιατί είσαι άτομο
που φαίνεται να έχει μεγάλη εξουσία,
αλλά κατά βάθος δεν έχεις καθόλου δύναμη.
Καταλαβαίνω.
- Το αμάξι είναι αλληγορία του καλεσμένου; - Ναι.
- Θα άφηνες την εκπομπή σου; - Δεν μπορώ να φανταστώ καλύτερη δουλειά.
Είναι η πιο δύσκολη στην τηλεόραση.
- Γιατί; - Γίνεται "ζωντανά".
Χωρίς διακοπές για διαφημίσεις.
- Μάλιστα. - Διαρκεί μία ώρα.
Βγαίνω, κάνω έναν κωμικό μονόλογο.
Κι αμέσως φιλοξενώ κάποιον που 'ναι στην επικαιρότητα.
Άρα πρέπει να ενημερώνομαι.
- Ναι. - Κι ύστερα έχω το πάνελ.
Μετά βγαίνει ο κύριος καλεσμένος, μια φίρμα.
- Ναι. - Πάλι το πάνελ.
Και η ενότητα "Νέοι Κανόνες", πριν κλείσω εγώ στο τέλος.
Πρέπει να τα έχω όλα στον νου μου.
Δεν μπορώ να καταλήγω σ' ένα "Επιστρέφουμε πάλι σε λίγο"
ούτε να κάθομαι να σκέφτομαι "Τι κάνουμε τώρα, γ…;"
Δύσκολο να το 'χεις αυτό κάθε βδομάδα.
Δε θέλω να θυμώσεις,
αλλά θα μπορούσες να κάνεις όσα διαλείμματα θες.
Δε θα το ξέραμε, δε θα πείραζε.
Μα δεν μπορώ. Είναι απευθείας μετάδοση.
Χ… η φοράδα!
Μα πώς να κάνω διάλειμμα;
Ξεκουράσου κι ένωσέ το στο μοντάζ.
- Μα δε θα ήταν "λάιβ". - Και ποιος νοιάζεται;
Εγώ δεν το 'ξερα καν.
Όλοι λένε πως παίζουν "λάιβ", όπως λένε και ότι…
"Εγώ δε λέω μ… και παρουσιάζω μόνο αλήθειες".
Κι όλοι το πιστεύουν, ενώ κανείς δεν είναι έτσι.
Ή λένε μόνο ό,τι ευχαριστεί το κοινό.
- Ναι. - Αυτό δε θέλει κότσια.
Κότσια θέλει να λες στους θαυμαστές σου ό,τι δε θέλουν ν' ακούσουν,
την αλήθεια.
Ναι. Αυτό σε κάνει εσένα τόσο μοναδικό και ξεχωριστό.
Επιτέλους, καταλήξαμε κάπου.
- Έχεις οδηγήσει μπετονιέρα; - Όχι.
Αλλά σε μερικές συζητήσεις έτσι ένιωθα.
Το να μιλάμε μαζί είναι σαν να φτιάχνω χαρμάνι.
Οι πολιτικοί κωμικοί διαφέρουν λίγο,
γιατί μένουν μέσα στο εκάστοτε φιλελεύθερο δόγμα.
Δε θα ενοχλήσουν το κοινό σχετικά.
Ένα παράδειγμα όπου εσύ ξέφυγες;
Πρόσφατα; Το ισλάμ.
Παλιά με γιουχάιζαν γιατί υποστήριζα πράγματα όπως
η ισότητα των γυναικών, η ελευθερία λόγου,
ο σεβασμός στις μειονότητες, οι δίκαιες εκλογές.
Δε φταίω εγώ που σε όλα αυτά, ο μουσουλμανικός κόσμος υστερεί
όσο κανείς άλλος.
Αλλά οι φιλελεύθεροι θεωρούσαν επί χρόνια ότι τα έβαζα με μια μειονότητα.
Κι ήταν τόσο ανεκτικοί
που ανέχονταν τη μη ανοχή.
- Να ένα παράδειγμα. - Ενδιαφέρον. Η "διπλή έλικα".
Ανεκτικός σε σημείο να ανέχεσαι την προκατάληψη.
- Ακριβώς. - Ναι.
Στην ηλικία μου νιώθω ότι η ζωή είναι πολύ μικρή.
Δεν είναι. Πολύ μεγάλη είναι.
Θα 'χεις ελαττωματική μνήμη.
Αν είχα έναν πίνακα των τελευταίων 32 χρόνων
με κάθε μέρα της ζωής σου,
θα 'λεγες "Ναι, έχει μπόλικο πράμα εδώ".
Όσο γερνάς, φεύγει ταχύτερα.
- Όλοι το λένε. - Ναι, το λένε.
Δεν ισχύουν αυτά. Είναι απλώς μειωμένη αντίληψη…
Μα αντίληψη ίσον πραγματικότητα.
Αν νομίζεις ότι είσαι ευτυχισμένος, είσαι,
αλλά δε σε νοιάζει τι έλεγες πριν.
Ποιος είναι αυτός;
Μια διάσημη προτομή από πίσω.
Είπαν να στήσουν ένα άγαλμα που θα 'μοιαζε σε όλους.
Είχες πάντα προκατάληψη με το Λος Άντζελες.
Μία μόνο, ότι δεν είναι αστεία πόλη.
Εδώ έχει λιακάδα, Τζέρι! Τα κορίτσια κάνουν ωραίο μαύρισμα.
Φτηνιάρικος ήλιος. Παραείναι πολύς.
Στη Νέα Υόρκη γέλιο βγάζει ο ταρίφας, ο σκουπιδιάρης.
Ο τύπος στο ασανσέρ.
Εδώ, κανείς. Μόνο οι κωμικοί που έχουν έρθει από άλλα μέρη.
- Στις τουρνέ χαλαρώνω. - Γιατί;
- Είσαι στο Έλτζιν του Ιλινόι ή… - Στην Κολούμπια, στη Νότια Καρολίνα.
Θυμάμαι καλά την Κολούμπια.
Πήγαινα κάθε μέρα κι έπαιρνα τους New York Times.
Την τελευταία μέρα είπα στην κοπέλα
"Θα 'μαι πολύ τυχερός. Κάθε μέρα παίρνω το τελευταίο αντίτυπο".
Και είπε "Ένα φέρνουμε, μόνο εσείς το παίρνετε".
Δε νομίζω η εφημερίδα να πουλιόταν εκεί
πριν ή αφού έφυγα εγώ από κει.
Απλώς το μαντεύω.
Λες να 'ναι στοίβα τώρα;
Μου την κρατούν, περιμένουν να ξαναπάω.
Ωραίο αυτό στη σόου μπίζνες. Κανείς δεν ξέρει πραγματικά πώς λειτουργεί.
- Ούτε οι εμπλεκόμενοι. - Ιδίως αυτοί.
- Για μένα είναι αστείο αυτό. - Ναι, είναι.
Μοιάζει λίγο με την πολιτική στο ότι είναι απρόβλεπτη.
Η Χίλαρι ήταν αναγκαία το '08.
Μετά ήρθε ένα νεότερο πρόσωπο,
κι έπαθε ό,τι και με τον άντρα της.
Που βρήκε ένα νεότερο πρόσωπο.
Την καημένη, όλο το ίδιο πράγμα ζει.
- Ενυδατώνεσαι, Τζέρι; - Όχι.
Και το λες με αποστροφή και με σιγουριά.
Σιχαίνομαι να μου λένε να ενυδατώνομαι.
Αφού θα διψάσω. Είμαι σίγουρος ότι θα διψάσω πριν πάθω αφυδάτωση.
- Έχω βεβαιότητα. - Αυτό σε στηρίζει σε πολλά.
Δε με νοιάζει.
- Λοιπόν; Είστε έτοιμοι…; - Βέβαια.
- Πώς σε λένε, αλήθεια; - Μαρκ.
- Χαίρω πολύ. - Επίσης.
- Οι σερβιτόροι δε δίνουν το χέρι! - Η ιδέα…
Εσένα σου αρέσει, εδώ στο εστιατόριο,
πριν φάνε, να σου δίνουν το χέρι;
- Όχι. - Αηδία είναι.
- Παράξενο έθιμο. - Φιλικό είναι, αλλά αηδία.
Αν ξέρω το όνομα, θα πω
"Μαρκ, μήπως μπορείς… Ευχαριστώ".
Να μη φαίνομαι μ…
- Δε φαίνεσαι εχθρικός τύπος. - Όχι;
Είσαι ένα τεράστιο παγόβουνο αυταρέσκειας. Είναι διαφορετικό αυτό.
Θυμάσαι μια εκπομπή, Χριστούγεννα;
Το ντουέτο "Ο Αυτάρεσκος κι ο Αλαζόνας".
- Το ντουέτο, ναι. Αυτάρεσκος είμαι. - Κι εγώ αλαζόνας.
Ξέρεις ποιοι είναι στις νεκρολογίες εδώ και πέντε χρόνια;
- Ναι. - Οι ροκ σταρ που μεγάλωσα μαζί.
Πεθαίνουν μαζικά.
- Δε σ' ενοχλεί ψυχικά; - Όχι, το χαίρομαι.
Οι περισσότεροι, όταν λέω "Τι ασήμαντοι που είμαστε!",
λένε ότι νιώθουν άσχημα.
Εγώ νιώθω καλά με το να νιώθω ασήμαντος.
Έχεις ενδιαφέρον, Τζέρι.
Τον πρώτο χρόνο που έκανα σταντ απ, δεν έβγαινα καν στη σκηνή.
- "Αυτή τη ζωή διάλεξες". - Ναι.
"Και περνάς χάλια".
Αλλά, μια στο τόσο, κάποιος λίγο ανώτερος
μου έριχνε ένα ψιχουλάκι, του στιλ "Βρε! Εσύ είσ' αστείος!"
Κι έβγαζα έναν μήνα με αυτό. Χωρίς τίποτ' άλλο!
Τον πρώτο χρόνο: Ούτε στη σκηνή!
Κι όταν βγεις, είσαι μάπα!
Κι εγώ βέβαια το χειροτέρευα, γιατί ήμουν…
Κόπανος.
Ας πούμε απλά ότι δε δεχόμουν κομψά την απόρριψη.
- Δε σε ήξερα τότε. - Εγώ ήμουν καλός από την αρχή.
Αυτό είναι πολύ σπάνιο.
- Αλήθεια; - Είμαι πολύ καλύτερος από σένα. Πολύ.
- Ευχαριστώ, Μαρκ. - Μοιάζει με…
Τα λέμε, Μαρκ.
Ούτ' εγώ τον έχω ξαναδεί έτσι.
Σου ξαναλέω, θα πρόσεχα πολύ,
πώς-σε-λένε.
Αυτό είναι το ντουέτο "Ο Αυτάρεσκος κι ο Αλαζόνας".
Μ' αρέσει να κουβεντιάζουμε. Έχει πλάκα.
- Να σου κάνω μια υποθετική ερώτηση. - Ναι.
- Συνάδει με το θέμα μας. - Ωραίο το "συνάδει".
Σε όποια κουβέντα το ακούω
και δε μ' έχουν συλλάβει…
Αυτό θα έλεγα κι εγώ.
Πες ότι σου τη στήναν κι είχες να πας φυλακή δυο χρόνια.
- Πώς λες ότι θα την έβγαζες εκεί; - Μοναχικά;
- Όχι. - Τέλεια.
Μου φαίνεται παράξενο ότι κάποιος που χαίρεται να είναι μόνος
και δε νιώθει μοναξιά, μπορεί να έχει οικογένεια.
Γιατί είσαι όλο με κόσμο.
Πάντα.
- Δε σ' ενοχλεί; - Ναι, μ' ενοχλεί.
Επιστρέφουμε μετά το διαφημιστικό μας.
- Ποιο είναι το αγαπημένο σου τραγούδι; - Τώρα; Μάλλον το…
"Everything Is Awesome";
- Από Beatles; - Τους λατρεύω τους Beatles.
Πολύς κόσμος ρωτάει "Γιατί διαλύθηκαν;"
Δεν έχω ακούσει άλλον να έχει τη θεωρία μου.
Ήταν οι μόνοι που δεν έβαζαν τα σινγκλ στον δίσκο.
Το "Hey Jude" δε βγήκε σε LP.
- Δεν ήταν στο Let It Be; - Σίγουρα όχι.
- Όπως κανένα από τα σινγκλ τους. - Μάλιστα.
Το "Penny Lane" δεν υπήρχε σε LP. Τι είχε στη Β' πλευρά;
Το "Strawberry Fields Forever". Και ήταν στη Β' πλευρά!
Και το "Hey Jude"; Είχε το "Revolution".
Τι είχε στη Β' πλευρά…
Πού θες να καταλήξεις;
Ο Τζον Λένον έγραφε εξαιρετικά τραγούδια,
που δεν τα δέχονταν ως "A".
Είχαν ανταγωνισμό, και αυτός έχανε.
Νομίζω ότι γι' αυτό ήθελε να φύγει από το σχήμα.
Πρώτη φορά το ακούω αυτό.
Αν έχει ουρά στην τουαλέτα, δε χώνεσαι στη μέση.
Αυτή είναι η ουσία των καλών τρόπων.
Μ' έδιωξαν από ένα πάρτι, γιατί κάποιος χώθηκε στην ουρά
κι εγώ τον βούτηξα με τα χέρια…
Μια κοπέλα ήταν.
Νόμιζε ότι θα το 'παιζε Πάρις Χίλτον και…
Της λέω "Χρυσή μου, όλοι έτσι νιώθουμε όταν θέλουμε τουαλέτα".
Καταπληκτικό. Και πώς αντέδρασε;
Ούρλιαζε.
"Άσε με κάτω! Τι κάνεις;"
Τη σήκωσες; Το μετανιώνεις;
- Καθόλου. - Εντάξει, εφάρμοζες τον νόμο.
Ενώ άλλες φορές μου λένε "Περάστε".
- Είσαι ο Μπιλ Μάερ. - Ναι.
- Και δε θα το δεχόμουν ποτέ. - Εγώ ναι.
- Αλήθεια; - Και αυτάρεσκα.
Νιώθουν καλά που σου κάνουν τη χάρη.
Χτες κάποιος μού είπε
"Θα ξεπαρκάρω για σένα".
Πρέπει να το παίξω κομουνιστής; Όχι, όλοι ίσοι.
Όχι! Εγώ σου κάνω τη ζωή σου καλύτερη. Εσύ για μένα όχι.
Πάω στην τουαλέτα και θα παραμερίσω τους πληβείους.
Συγγνώμη.
- Μια χαρτοπετσέτα ακόμα; - Βεβαίως.
- Πάρε αυτό, αν θες. Ευχαριστώ, Μαρκ. - ΟΚ.
Απίστευτο! Του έδωσες στο χέρι…
- Στον Μαρκ. - Ναι, μα σκούπισες…
Γι' αυτό ρώτησα το όνομά του πρώτα.
Σου είπα, θα τον χρειαζόμουν σε διάφορα.
Τι κάνεις όταν ένας μη κωμικός θέλει να σε κάνει να γελάσεις;
Εγώ ψεύτικο γέλιο δεν μπορώ να βγάλω ούτε στην κάμερα, στην εκπομπή μου.
Δεν είσαι αστείος, κόφ' το.
Και ειδικά οι πολιτικοί,
που γενικά δεν είναι καθόλου αστείοι.
Μόνο εγωμανείς.
"Συγγνώμη που δεν μπορώ να σε εξυπηρετήσω, εκβιάζοντας ένα ψεύτικο γέλιο,
αλλά είπες κάτι καθόλου αστείο, που θα κάνει κακό στη φήμη μου,
αν με δει κανείς να γελάω με αυτό".
Ένα από τα καλά της κωμωδίας είναι το πώς συνδέει τον κόσμο.
Οι δικοί μου, όταν έβγαινε ο Ντον Ρικλς, μαζεύονταν όλοι μπροστά στο τζάκι.
Θέλαμε όλοι να τον δούμε, γελούσαμε όλοι μαζί.
Κι όταν γελάνε όλοι για τον ίδιο λόγο,
η αίσθηση είναι ιδιαίτερη.
Για μας ήταν ο Άλαν Κινγκ.
Ο εκτιμητής της ασφαλιστικής κοιτάζει το αμάξι και λέει
"Δε φαίνεται τόσο χάλια".
"Ναι. Αλλά δείτε και την πλευρά που με τράκαρε".
Είμαστε η τελευταία χώρα που δε βάζει σήμανση "ΓΤΟ".
Από τις λίγες όπου οι εκλογές δεν είναι αργία.
Σε 80 χώρες έχει βγει γυναίκα πρόεδρος,
αλλά στις ΗΠΑ όχι.
Άρα, παραδοσιακά, καθυστερούμε σε πολλά.
Τι εσώρουχα φοράς;
Σε κάνω και πλήττεις, Τζέρι;
Φοράω σλιπάκια.
- Σλιπάκια; - Ναι, γιατί;
- Μιλάς για αργές αλλαγές. - Ρώτα και τον Μαρκ.
Αφού έχετε οικειότητα πια.
Σίγουρα θα φοράει μπόξερ. Να ρωτήσουμε;
Τζέρι…
Νιώθω σαν τον Ντάστιν Χόφμαν στον Πρωτάρη.
"Κυρία Ρόμπινσον, είμαι σε δύσκολη θέση.
Με φέρνετε εδώ, με ποτίζετε καφέ,
και τώρα ρωτάτε τι μποξεράκι φοράω.
Θέλετε να με αποπλανήσετε".
Ναι, ρώτα τον. Τώρα έχω περιέργεια.
Κανείς νέος δε φοράει σλιπάκι.
Δηλαδή ούτε καν έχεις ακούσει τον όρο;
Ποτέ. Όχι.
- Έλα δω. - Μαρκ, τι εσώρουχα φοράς;
- Μποξεράκι ή σλιπ; - Μπόξερ, φυσικά.
Καλά, τα έχω ακουστά.
Θες ενημέρωση.
Κανείς δε φορά σλιπάκια πια. Μόνο στο Breaking Bad.
Η σόου μπίζνες είναι σκληρή γιατί
το κοινό πάντα μας λέει,
"Αυτό κάνεις καλά. Αυτό μας αρέσει.
Κι αν ξεφύγεις από αυτό, δε σ' το συγχωρούμε".
Εσύ πέτυχες σε διάφορα.
Ναι, το Πίστευε… και Γέλα, αλλά αυτό έπρεπε να το κάνω.
Σε λίγο πάλι μαζί με Τα Πάντα για τον Μπιλ.
Με κατσαδιάζεις που κάνω…
"Σ' έφερα εδώ να μιλήσεις για σένα
κι εσύ μιλάς για σένα, κι εγώ σε αποκαλώ εγωμανή".
Ωραία μέρα.
- Ζεστή, ήπια… - Δεν έχεις κατάθλιψη τα μεσημέρια;
Ο Ζαν-Πολ Σαρτρ είπε κάποτε
"Η ώρα 3 το μεσημέρι είναι πάντα νωρίς ή αργά για να κάνεις οτιδήποτε".
- Κρίμα που δεν έκανε σταντ απ. - Ναι.
Είχα ερωτική απογοήτευση στο λύκειο.
Ο πρώτος έρωτας, όταν διαλύονται όλα.
Και το σκέφτεσαι ακόμα!
Ως σήμερα, είναι ό,τι πιο τραυματικό μου έχει συμβεί.
Λυπάμαι πολύ.
Κι επ' ευκαιρία, της έδωσα το δικαίωμα. Καλά έκανε.
Είχα γίνει ένας αυτάρεσκος βλάκας. Και…
- Τι τάξη ήσουν; - Πρώτη λυκείου.
Αυτάρεσκος βλάκας ήδη;
Δηλαδή στη Β' Γυμνασίου τι έκανες; Της τα φορούσες;
- Ξέρεις τον κωμικό Εντ Μπλούστον; - Φυσικά.
Είχε ένα αστείο.
Έλεγε "Δεν έχω περηφάνια στις σχέσεις.
Με χώρισε η φίλη μου, και προσφέρθηκα να μείνω ως κηπουρός".
Την άλλη φορά που ήρθα, κοιτούσα ένα πακέτο κιμά,
κι έγραφε τα πάντα για την αγελάδα. "Εκτρέφεται 30 χλμ. από εδώ".
Του λέω "Δε θέλω να γνωρίσω τους παλιούς συμμαθητές της".
Ευχαριστώ, σόρι.
- Να το πάλι! - Τιμάς τον λόγο σου!
Πλάκα έχει.
Όπως μεγαλώνεις, λες ποτέ όταν βλέπεις τηλεόραση
"Πω πω! Πολύ βρόμικη είναι πια!";
- Όλο αστεία για τσουτσούνια, για πίπες. - Ναι.
- Μόνο βρομόλογα. - Εγώ δεν το θεωρώ καν βρομιά.
- Τεμπελιά μόνο. - Είναι!
Αλλά πότε πότε νιώθω σαν στριφνός γέρος…
- Αυτό σού λέω! - στο γκαζόν, να μαζεύω τα φύλλα,
και να λέω "Παιδιά! Πιο σιγά".
Έχουν κι οι γέροι δίκιο κάποτε.
Καμιά φορά ακόμα κι στριφνοί, στο γκαζόν.
- Έχουν δίκιο. - Τι τρέχεις!
Στοπ! Αστυνομία!
Θα σας χρίσουμε επίτιμο μέλος.
- Το κερδίσατε. - Ήταν ωραία.
- Υπέροχα. - Εξαιρετική δουλειά.
- Συγχαρητήρια, πάλι. - Ευχαριστώ.
Υποτιτλισμός: Γιάννης Παπαδάκης